هدف از بررسي و ساخت PLL مرتبه صفر1، طراحي مداري با کارآيي و عملکرد اصلاح شده است. با توجه به استفاده بسيار از PLL در انواع مختلف مدارهاي الکترونيکي مخابراتي،  تصحيح عملکرد آن مورد توجه بسياري از مهندسين الکترونيک قرار گرفته است .

  PLL کلاسيک از ديدگاه کنترل ، سيستمي تک حلقه با قطبي در مبدا يا به عبارتي ديگر از نوع يک است. به دليل وجود يک قطب در مبدا پاسخ خروجي آن به تغييرات پله اي فرکانس سيگنال ورودي بدون خطا خواهد بود. ولي در مواقعي که فرکانس سيگنال ورودي به صورت شيب يا سهمي و يا به طور کلي وروديهايي از درجه بالاتر تغيير کند با خطاي ثابت يا بينهايت پاسخ خواهد داد. براي داشتن سيستمي که به تمام انواع تغييرات سيگنال ورودي بدون خطا پاسخ دهد بايد نوع سيستم را تا بينهايت بالا برد که عملا به دليل پيچيدگي افزاينده مدار و مشکل حفظ پايداري، غير ممکن است. از اين ديدگاه، PLL مرتبه صفر که توسط آقاي Novica A. Losic پيشنهاد شده است داراي اين ويژگي است.

  اشکال اين طراحي عدم در نظر گرفتن خاصيت غير خطي بودن عناصر تشکيل دهنده سيستم و همچنين خواص ديناميکي آنها مي باشند. از اين رو مداري پيشنهاد مي گردد که اثرات غيرخطي و ديناميک نا خواسته را بسيار کاهش مي دهد. در مدار PLL مرتبه صفر اصلاح شده2 با اضافه شدن يک مسير فيدبک به مدار PLL مرتبه صفر، خواص غير خطي و ديناميکي بسيار کاهش يافته اند.